Menu

H συνέντευξη της Έλενας Κοσμά στο ΗΧΟΔΙΑΣΤΑΣΙΣ magazine

Στις: 27 Αυγούστου 2013

H ταλαντούχα Έλενα Κοσμά μιλά στο ΗΧΟΔΙΑΣΤΑΣΙΣ magazine

Κυρία Κοσμά θα ήθελα να μου μιλήσετε λίγο για την πορεία σας μέχρι τώρα στον χώρο του τραγουδιού για να σας γνωρίσουν και όσοι αναγνώστες μας δεν σας ξέρουν.

Συνέντευξη επιμέλεια Στέλλα Αυγουστάκη

… η αρχή έγινε στις μικρές μπουάτ της Πάτρας και εκεί που έλεγα «προσωρινά» ακόμα συνεχίζω και τραγουδάω. Όχι τόσο για να επιβεβαιώσω πως ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, αλλά γιατί είναι αλήθεια πως όταν κάτι σε κερδίζει μπορεί να σε κρατήσει «όμηρο»…

Η τραγουδιστική μου πορεία λοιπόν, αν και δύσκολη, υπήρξε και παραμένει ενδιαφέρουσα. Νιώθω τυχερή για τις συνεργασίες μου. Ανάμεσα σ’ αυτές ξεχωρίζει εκείνη με τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μιχάλη Βιολάρη, τον Δάκη, τον Κώστα Μακεδόνα, τον Δημήτρη Ιατρόπουλο και πολλούς ακόμα αξιόλογους ανθρώπους της τέχνης.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που να έχετε συνθέσει ή ερμηνεύσει και να ξεχωρίζετε;

Είναι πολλά τα τραγούδια που με συγκινούν και όσα έχω ξεχωρίσει έχουν συνδεθεί με καταστάσεις, εποχές και πρόσωπα.  Όσο για τις δικές μου συνθέσεις, τις ακούω ξανά μετά από καιρό, προσπαθώ να βγω από τον ρόλο της δημιουργού, γίνομαι ακροάτρια και αν νιώσω κάπως … τότε σκέφτομαι πως μπορεί μια μέρα αυτό το τραγούδι να το ξεχωρίσουν κάποιοι άλλοι.

Συνήθως τι είναι αυτό που σας εμπνέει;

Τα πάντα είναι πιθανό να δημιουργήσουν έμπνευση, ο έρωτας, η μελαγχολία, οι ευτυχισμένες στιγμές, ένα συννεφιασμένο πρωινό, μια διαδήλωση στο κέντρο, η βροχή,  μια βόλτα με το αυτοκίνητο τα ξημερώματα στην Κηφισίας, μια αστραπή στον ουρανό…

Είναι ωραίο το συναίσθημα της έμπνευσης, γιατί έρχεται ξαφνικά, μοιάζει με τον έρωτα,  έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.

Από όσο γνωρίζω δεν είστε μόνο τραγουδίστρια και μουσικός αλλά ασχολείστε  με την χρονογραφία και με την ποίηση. Μπορείτε να μου πείτε ποιες από αυτές τις τέχνες με τις οποίες ασχολείστε ξεχωρίζετε; Αλληλοσυμπληρώνουν η μία την άλλη στην διαμόρφωση της προσωπικότητας σας;

Όλα όσα ασχολούμαι έχουν γίνει μια αλυσίδα που δύσκολα κάποιος κρίκος μπορεί να αφαιρεθεί, ποίηση, βιβλία, μουσική, τραγούδι, σύνθεση, γραφή είναι στοιχεία που συνθέτουν εμένα.  Αυτό που λέτε εσείς αλληλοσυμπλήρωση, οι γνωστοί μου το λένε «πολλά καρπούζια σε μια αμασχάλη», αλλά είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μαζί κι αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να το αλλάξω με τίποτα.

Έχετε κυκλοφορήσει ήδη μια ποιητική συλλογή το 2008 με τίτλο «Σκέψεις» και μόλις πέρυσι εκδώσατε την δεύτερη σας συλλογή ποιημάτων με τίτλο «Στο χαρτί και στον αέρα». Θα ήθελα να μου μιλήσετε λίγο γι αυτές τις συλλογές.  Πώς προέκυψε η ενασχόληση σας με την ποίηση; Αποτελεί καλύτερο μέσο έκφρασης σε σχέση με το τραγούδι; Επικοινωνείτε καλύτερα μέσω της ποίησης;

Η Ποίηση είναι η μεγάλη μου αγάπη!  Λατρεύω τους Έλληνες ποιητές και τα βιβλία τους τα θεωρώ  πολύτιμα. Ίσως γιατί οι λέξεις των αληθινών ποιητών φυτρώνουν όταν το χωράφι της ψυχής έχει σκαλιστεί βαθιά… Το πρώτο μου βιβλίο είναι μια συλλογή από «Σκέψεις», ακριβώς όπως και ο τίτλος, μια συλλογή αυθόρμητη σχεδόν από τα εφηβικά μου χρόνια. Το βιβλίο «Στο χαρτί και στον αέρα» είναι πιο βαθυστόχαστο, όπως είπαν κάποιοι «ειδικοί». Δεν δηλώνω ποιήτρια, αν αυτά που γράφω αρέσουν ή δεν αρέσουν, αν είναι ποιήματα ή αν δεν είναι, το αφήνω στην κρίση των άλλων. Αναρωτιέστε όμως πως προέκυψε αυτό. Η συγγραφή γεννήθηκε νύχτα. Λίγο πριν βγω στη σκηνή. Όταν έσβηναν τα φώτα. Μόλις γύριζα στο σπίτι. Λίγο πριν κοιμηθώ. Τα ξημερώματα… Δεν ξέρω με τι απ’ όλα εκφράζομαι καλύτερα. Δεν νομίζω πως υπάρχει απόλυτος τρόπος έκφρασης, η  αναζήτηση είναι μια συνεχής διαδικασία, μια ψυχική «ταλαιπωρία»  που σε κάνει άλλες φορές ευτυχισμένο και άλλες πάλι δυστυχή. Με ρωτήσατε αν επικοινωνώ καλύτερα μέσω της ποίησης. Με την ποίηση μπορώ και επικοινωνώ μόνο με τον εαυτό μου….

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο στον  Διεθνή Διαγωνισμό Διηγήματος 2012 ο οποίος είχε σαν θέμα την Ελλάδα ξεχώρισε και διακρίθηκε ένα δικό σας διήγημα. Τι θέμα είχε το διήγημα αυτό και τι από τι εμπνευστήκατε για να το γράψετε;

Αυτό ήταν μια έκπληξη!  Διήγημα δεν είχα ξαναγράψει ποτέ. Το θέμα όμως Ελλάδα ήταν πρόκληση, η Ελλάδα εξάλλου είναι από μόνη της μια έμπνευση…. Το διήγημα μου ήταν μια φανταστική ιστορία και συνδύασε ιστορικά γεγονότα, συναισθήματα, μνήμες, οικογένεια, εικόνες….

Απόσπασμα

[…] Και κάθε φορά που μου λείπει η πατρίδα μου, φέρνω στο μυαλό μου την μάνα μου και την φράση που μας έλεγε όταν βρίσκαμε τα σκούρα εγώ και ο αδελφός μου: «μη σας σταματά τίποτα μωρέ, εσείς είστε Ελληνόπουλα». Τότε δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Μέσα μου αναρωτιόμουν αν η μάνα μου ήταν μια αντάρτισσα ή αν όντως η καταγωγή μας ήταν μεγάλη τύχη. Πέρασαν τα χρόνια και, πια, με σιγουριά μπορώ να πω, πως, ναι, είναι τύχη να είσαι Έλληνας […]

Αυτή η διάκριση δεν αποτελεί έκπληξη για όσους γνωρίζουν ότι κάνατε την πρώτη δημόσια εμφάνιση σας  το 1996 στην Βουλή των Εφήβων.  Μιλήστε μου λίγο για την εμπειρία αυτή. Για ποιο θέμα μιλήσατε τότε;

Που να φανταζόμουν πως μια έκθεσή μου στο Λύκειο θα με έστελνε στα έδρανα της Βουλής, θα με ανέβαζε στο βήμα και θα με έκανε να σταθώ απέναντι σε πολιτικούς; Να τους κοιτώ κατάματα και να τους ρωτάω γιατί έκλεισαν τα εργοστάσια της πόλης μου, γιατί άφησαν χιλιάδες άνεργους ανάμεσα σε αυτούς και τον πατέρα μου. Η ομιλία μου «δημιούργησε αμηχανία στην πολιτική ηγεσία της χώρας», έγραψε τότε ο Τύπος… Ότι είπαμε ξεχάστηκε, ότι λένε κάθε χρόνο οι Έφηβοι Βουλευτές αγνοείται.  Όσοι περνούν από την Βουλή των Εφήβων απλώς περνούν καλά.  Ζουν για λίγες μέρες σαν Έλληνες βουλευτές. Τρώνε και πίνουν τσάμπα και μετακινούνται δωρεάν. Μένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία. Παίρνουν αναμνηστικά. Πηγαίνουν στην δεξίωση του Κήπου.  Επιδεικνύουν με καμάρι το κρεμασμένο τους καρτελάκι στο λαιμό. Κάποιοι από εμάς μετά το πέρας θέλαμε να γίνουμε πολιτικοί, κάποιοι άλλοι νομίζαμε πως έχουμε γίνει ήδη και πολλοί περισσότεροι το θυμόμαστε μόνο σαν ανάμνηση. Για το μόνο που χαίρομαι είναι που γνώρισα και μίλησα με τον Αντώνη Σαμαράκη, όλα τα υπόλοιπα ήταν μια υποκρισία…

Αν βρισκόσασταν τώρα ξανά στην Βουλή όχι ως έφηβη αλλά ως ενήλικας πια και από την σκοπιά ενός νέου ανθρώπου που προσπαθεί μέσα σε όλη αυτή την κρίση, τι θα λέγατε στους κυβερνώντες;

Όλη λοιπόν αυτή η υποκρισία με ταλαιπωρεί από το 1996. Πέρσι έφτιαξα μια ομάδα στο facebook με το όνομα «Ακομμάτιστη Κίνηση Εφήβων Βουλευτών», η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα, αλλά χωρίς καμία δράση. Αφορά μόνο όσους έχουν υπάρξει Έφηβοι Βουλευτές από την πρώτη χρονιά του θεσμού μέχρι και σήμερα.  Απώτερος σκοπός ήταν να φτιάξουμε μια επιτροπή –ομάδα  και να ζητήσουμε από την Βουλή των Ελλήνων να έχουμε και εμείς το δικαίωμα συμμετοχής σε συνεδριάσεις της Ολομέλειας, με την ιδιότητα εκείνη των πρώην Εφήβων Βουλευτών. Σίγουρα θα είχαμε να πούμε πολλά Η ομάδα γέμισε κόσμο αλλά δεν κατάφερε να συντονιστεί. Μάλλον γιατί αποφάσισε να μείνει ακομμάτιστη…

Μέσα σε όλα σπουδάζετε και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Τελικά η ανάγκη για γνώση δεν σταματάει ποτέ;

Μια αγαπημένη μου φράση είναι αυτή του Ρότζερ Μπέικον «Η γνώση είναι δύναμη».

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο την περίοδο αυτή;

Το καλοκαίρι με βρίσκει μακριά από την Αθήνα να γράφω, εύχομαι μαζί με το καλοκαίρι να τελειώσει και το πρώτο μου μυθιστόρημα. Μες το χειμώνα σχεδιάζω θα βρεθώ στο στούντιο και να ξεκινήσω την ηχογράφηση της νέας μου προσωπικής –  απ’ όλες τις πλευρές μουσικά και στιχουργικά – δουλειάς. Το Σεπτέμβριο με περιμένουν επίσης  οι μαθητές μου στο ωδείο … Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω μου σχέδια, σε μια εποχή που δεν εμπνέει ιδιαίτερη αισιοδοξία μπορεί να αναρωτηθεί σε ποιον κόσμο ζω.  Ζω και έξω από τον κόσμο μου βιώνω και εγώ την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα, όμως τα όνειρα έχουν μεγαλύτερη δύναμη… Σας ευχαριστώ πολύ.

Πηγή: ΗΧΟΔΙΑΣΤΑΣΙΣ magazine