Menu

Οι πρώτες κουβέντες με τον Πέτρο…

Στις: 12 Νοεμβρίου 2015

Το είχα απέναντί μου για ένα ολόκληρο βράδυ να με ακούει. Χωρίς χαμόγελα, χωρίς καμία έκφραση στο πρόσωπο. Με παρατηρούσε. Με έκρινε σιωπηλά μόνο με το βλέμμα που με διαπερνούσε σαν ακτινοβολία. Και άκουσε όλο το πρόγραμμα. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι.

Hilton – Βυζαντινό, 2009, αν θυμάμαι καλά. Προσπαθούσα να τραγουδήσω όσο καλύτερα μπορούσα, για εκείνον. Ήξερα ότι θα μου μιλήσει, ήξερα ότι θα μου πει ότι ήταν να μου πει. Την αλήθεια. Πάντα έλεγε την αλήθεια, ακόμα κι αν ενοχλούσε. Το πρόγραμμα τελείωσε. Πλησίασα. Με τραβούσε το βλέμμα του σαν μαγνήτης.

– Καλησπέρα, πολύ χαίρομαι που σας γνωρίζω.
– Εσύ γιατί δεν έχεις γίνει ακόμα φίρμα;
Αιφνιδιάστηκα. Δεν ήξερα τι να του απαντήσω.
– Αρνούμαι.. του είπα και γέλασε.

Η συνέχεια ήταν μια επικοινωνία τακτική. Συζητήσεις αναλύσεις για τέχνη, για τη ζωή, για τους ανθρώπους. Η τελευταία μας συνάντηση ήταν στο νοσοκομείο. Μετά ο χρόνος κυλούσε…. κι όλο έλεγα να τον πάρω ένα τηλέφωνο. Δεν πρόλαβα…
Καλό ταξίδι αγαπημένε Πέτρο

*οι φωτογραφίες μια ραδιοφωνική μας συνάντηση στον 9,84.

ros1

ek

3k